Οι ακριβείς αιτίες αυτής της αύξησης δεν είναι γνωστές αλλά παράγοντες που ευνοούν την ανάπτυξη ορθοκολικού καρκίνου είναι:

• η υπερκατανάλωση κόκκινου κρέατος, λιπαρών και επεξεργασμένων τροφών,
• η απουσία φρούτων και λαχανικών από τη διατροφή,
• η παχυσαρκία και ο σακχαρώδης διαβήτης,
• η έλλειψη φυσικής δραστηριότητας και
• επιβλαβείς χημικές ενώσεις που συναντάμε σε αντικείμενα καθημερινής χρήσης (υγρά καθαριστικά και απορρυπαντικά, πλαστικά, τεχνητά υφάσματα κ.ά.)
• το κάπνισμα και το αλκοόλ έχουν επιβαρυντική επίδραση.

Λιγότερο συχνός είναι ο οικογενής καρκίνος του παχέος εντέρου που αφορά σε οικογένειες με προδιάθεση στην εμφάνισή του και πολύ σπανιότερα κάποια κληρονομικά σύνδρομα (π.χ. σύνδρομο πολλαπλής αδενωματώδους πολυποδίασης FAP, σύνδρομο Lynch κ.ά.).

Συμπτώματα

Τα συμπτώματα ποικίλουν ανάλογα με την εντόπιση του όγκου, όμως κάποια από τα πιο συνήθη είναι:

• Αίμα. Το αίμα μπορεί να φανεί στην λεκάνη της τουαλέτας, στα κόπρανα ή στο χαρτί υγείας και να είναι συνεχές ή να εμφανίζεται σποραδικά. Μπορεί να έχει ζωηρό κόκκινο χρώμα ή να είναι πιο σκούρο – βυσσινί. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που δεν γίνεται αντιληπτό.
• Αλλαγή στις συνήθειες του εντέρου. Μπορεί να παρουσιαστεί σταδιακή δυσκοιλιότητα, πιο συχνές και υδαρείς κενώσεις ή αστάθεια στη συχνότητα των κενώσεων, δηλαδή άλλοτε δυσκολία στην κένωση και άλλοτε διάρροια. Επίσης μπορεί να παρατηρηθεί διαφορά στην υφή των κενώσεων με μικρά και σκληρά κόπρανα ή μαλακά και πολτώδη. Ιδιαίτερη σημασία όμως έχει η αλλαγή για το κάθε άτομο σε σχέση με τις συνήθειές του στο παρελθόν.
• Κοιλιακή διάταση. Αίσθημα «φουσκώματος» στην κοιλιακή χώρα, δυσπεψία και αίσθημα κορεσμού.
• Πόνος. Αν και δεν είναι συχνό σύμπτωμα μπορεί να παρουσιαστεί σε οποιοδήποτε σημείο της κοιλιάς και μπορεί να είναι «βαθύς» ή πιο έντονος. Κάποιες φορές υπάρχει πόνος κατά την αφόδευση και αίσθημα ατελούς κένωσης, δηλαδή κάποιος να θέλει να πηγαίνει συνεχώς στην τουαλέτα χωρίς να νιώθει ότι τελείωσε.
• Ανορεξία – απώλεια βάρους. Σταδιακή έλλειψη όρεξης και απώθηση για το φαγητό, όπως π.χ. το κρέας.
• Αδυναμία, εύκολη κόπωση.
• Κανένα σύμπτωμα. Δεν είναι σπάνιο η ανάπτυξη ενός καρκίνου στο παχύ έντερο να μην δώσει συμπτώματα και να μην γίνει αντιληπτός παρά μόνο όταν θα έχει εξελιχθεί πολύ.

Πρόληψη

Ο καρκίνος αναπτύσσεται σε πολύποδα που προϋπάρχει στο τοίχωμα του εντέρου, για αυτό ο πιο αποτελεσματικός τρόπος πρόληψης για τον καρκίνο του παχέος εντέρου είναι η κολονοσκόπηση. Στην κολονοσκόπηση θα φανεί ένας πολύποδας σε αρχικό στάδιο  όταν είναι ακόμα μικρός και μπορεί να αφαιρεθεί ενδοσκοπικά πριν εξελιχθεί σε κακοήθεια.

Η σύσταση της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Κλινικής Ογκολογίας (ESMO) είναι η πρώτη προληπτική κολονοσκόπηση να γίνεται στην ηλικία των 50 ετών. Από το 2018 όμως το Εθνικό Ινστιτούτο για τον Καρκίνο των ΗΠΑ (National Cancer Institute) συστήνει η εξέταση να γίνεται στα 45 έτη. Όταν κάποιος έχει συγγενή πρώτου βαθμού που νόσησε από καρκίνο του παχέος εντέρου πριν τα 60, συστήνεται η πρώτη κολονοσκόπηση 10 χρόνια νωρίτερα από την ηλικία εμφάνισης στον συγγενή του.  Σε κάθε περίπτωση βέβαια και όταν υπάρχουν ενδείξεις, ο κλινικός ιατρός μπορεί να συστήσει κολονοσκόπηση και σε μικρότερες ηλικίες.

Τα self-test αποτελούν έναν εύκολο τρόπο ανίχνευσης αίματος στα κόπρανα αλλά δεν παρέχουν βεβαιότητα και δεν κάνουν διάγνωση ορθοκολικού καρκίνου είτε σε θετικό είτε σε αρνητικό αποτέλεσμα. Ένα θετικό αποτέλεσμα μπορεί να οφείλεται και σε άλλες συχνές αιτίες όπως η δυσκοιλιότητα ή οι αιμορροΐδες και ένα αρνητικό δεν αποκλείει τη ύπαρξη καρκίνου!

Θεραπεία

Η πρωταρχική και βασική θεραπεία για τον ορθοκολικό καρκίνο είναι το χειρουργείο είτε με ανοιχτή είτε με λαπαροσκοπική επέμβαση κολεκτομής. Και στις δύο περιπτώσεις αφαιρείται ένα κομμάτι του εντέρου μαζί με τους αντίστοιχους λεμφαδένες ώστε να έχει το καλύτερο ογκολογικό αποτέλεσμα.

Η λαπαροσκοπική κολεκτομή αποτελεί πλέον την επέμβαση εκλογής για την αντιμετώπιση του ορθοκολικού καρκίνου. Πραγματοποιείται με ασφάλεια αλλά αποτελεσματικότητα, έχει ελάχιστο μετεγχειρητικό πόνο, γρήγορη ανάρρωση και σύντομη επιστροφή στην καθημερινότητα.

Σε κάποιες περιπτώσεις η θεραπεία για τον καρκίνο του ορθού περιλαμβάνει και ακτινοβολία και χημειοθεραπεία πριν τη χειρουργική επέμβαση (neoadjuvant). Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται μείωση του μεγέθους και του φορτίου του όγκου και σε συνδυασμό με ένα σωστά εκτελεσμένο χειρουργείο φτάνουμε στο βέλτιστο αποτέλεσμα.

Τέλος αναπτύσσονται διαρκώς σύγχρονες συμπληρωματικές θεραπείες για τον ορθοκολικό καρκίνο που περιλαμβάνουν εστιασμένες ακτινοβολίες, ειδικές χημειοθεραπείες, ανοσοθεραπεία και στοχευμένες θεραπείες ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του καρκίνου κατά περίπτωση.

Για οποιοδήποτε σύμπτωμα ή ενόχληση παρουσιαστεί, η κλινική εξέταση και αξιολόγηση από τον θεράποντα ιατρό είναι το πρώτο και βασικό βήμα για την έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση του καρκίνου του παχέος εντέρου.

Βιβλιογραφία

1. National Comprehensive Cancer Network (NCCN).NCCN Clinical Practice Guidelines in Oncology: Colon Cancer. Version 2.2025. Fort Washington, PA: NCCN; 2025.
2. National Comprehensive Cancer Network (NCCN).NCCN Clinical Practice Guidelines in Oncology: Rectal Cancer. Version 3.2025. Fort Washington, PA: NCCN; 2025.
3. Glynne-Jones R, et al. ESMO Guidelines Committee.Rectal cancer: ESMO Clinical Practice Guidelines for diagnosis, treatment and follow-up. Ann Oncol. 2024;35(1):10–24.
4. Monson JRT, et al.ASCRS Clinical Practice Guidelines for the Management of Rectal Cancer (2023 supplement).Dis Colon Rectum. 2023;66(9):1107–1142.
5. Gustafsson UO, et al.Enhanced Recovery After Surgery (ERAS) Society Recommendations: Colorectal Surgery 2023 Update. World J Surg. 2023;47(3):543–562.
6. Bahadoer RR, et al.Short-course radiotherapy followed by chemotherapy before TME in locally advanced rectal cancer (RAPIDO): a randomized, open-label, phase 3 trial. Lancet Oncol. 2021;22(1):29–42.
7. Conroy T, et al.Total neoadjuvant therapy with FOLFIRINOX in locally advanced rectal cancer (PRODIGE 23): long-term results of a multicentre, randomized, open-label, phase 3 trial. Lancet Oncol. 2024;25(2):180–192.
8. Bonjer HJ, et al.COLOR II Trial Group. A randomized trial of laparoscopic versus open surgery for rectal cancer.N Engl J Med. 2015;372(14):1324–1332.
9. Fleshman J, et al.Effect of laparoscopic-assisted resection vs open resection on pathological outcomes in rectal cancer (ACOSOG Z6051).  2015;314(13):1346–1355.
10. Sauer R, et al.Preoperative vs postoperative chemoradiotherapy for rectal cancer. N Engl J Med. 2004;351(17):1731–1740.
11. van der Valk MJM, et al.Long-term outcomes of organ preservation after chemoradiotherapy in rectal cancer (RAPIDO follow-up analysis). J Clin Oncol. 2023;41(12):2151–2162.
12. Ljungqvist O, et al.Guidelines for perioperative care in elective colorectal surgery: ERAS Society 2023 Update. Br J Surg. 2023;110(5):473–488.

Dr. Γιάννος Ψαθάς

• Γενικός Χειρουργός
• Διευθυντής Χειρουργός: «Όμιλος Ευρωκλινικής Αθηνών»
• Γενική χειρουργική – Λαπαροσκοπική χειρουργική – Χειρουργική ογκολογία
• Τηλ: 6946304843 – 2121217184
• Διεύθυνση: Λ. Κατεχάκη 36, Αθήνα
• www.drpsathas.gr
• e-mail: info@drpsathas.gr

Το άρθρο Καρκίνος παχέος εντέρου εμφανίστηκε πρώτα στο Dr. Ψαθάς - Γιάννος Ψαθάς - Γενικός Χειρουργός.

Γιατί δημιουργούνται πέτρες στη χολή;

Οι χολόλιθοι δημιουργούνται λόγω συμπύκνωσης της χολής, δηλαδή εκείνης της υγρής ουσίας που βοηθάει στην πέψη της τροφής. Οι λόγοι που συμβαίνει αυτό είναι τόσο γενετικοί όσο και περιβαλλοντικοί. Έχουν βρεθεί γονίδια που ευνοούν την ανάπτυξη χολολιθίασης σε κάποια άτομα ή οικογένειες αλλά και εξωτερικοί παράγοντες που κυρίως ευθύνονται για αυτό όπως η παχυσαρκία ή η απότομη απώλεια βάρους, το γυναικείο φύλο, η εγκυμοσύνη, οι τοκετοί, η λήψη οιστρογόνων, το κάπνισμα, η υπέρταση και ο σακχαρώδης διαβήτης.

Τι συμπτώματα προκαλεί;

Η χολολιθίαση μπορεί να μην παρουσιάζει συμπτώματα και συχνά αποτελεί τυχαίο εύρημα σε υπερηχογράφημα κοιλίας. Συνήθως όμως οι πρώτες ενοχλήσεις που έχει κάποιος είναι πόνος ή βάρος στο επιγάστριο (ψηλά στο κέντρο της κοιλιάς) και στο δεξιό υποχόνδριο (κάτω από τις πλευρές) που αντανακλά στην πλάτη, δυσπεψία, «φούσκωμα», δυσκολία στη χώνεψη των τροφών, ναυτία, έμετος και διάρροιες. Ο πόνος μπορεί να είναι βαθύς και επίμονος για αρκετές ώρες ή οξύς και απότομος μετά από μεγάλο και λιπαρό γεύμα (κολικός). Ενίοτε ο πόνος είναι πολύ έντονος και αναγκάζει τον ασθενή να πάει στο νοσοκομείο.

Τι επιπλοκές μπορεί να έχει;

Συχνά η χολολιθίαση είναι «σιωπηλή», δηλαδή προκαλεί ήπια καθημερινά συμπτώματα που ο ασθενής αμελεί ή τα αντιμετωπίζει με απλά παυσίπονα. Αυτό βέβαια προκαλεί μια χρόνια φλεγμονή που μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρή χολοκυστίτιδα, περιτονίτιδα ή σπανίως σε καρκίνο της χοληδόχου κύστης.

Πιο συχνή και επώδυνη επιπλοκή είναι η οξεία χολοκυστίτιδα που εκδηλώνεται με έντονο πόνο, εμέτους και πυρετό.  Επίσης, σε κάποιες περιπτώσεις προκαλείται χολαγγειακή κρίση (ίκτερος, πόνος και πυρετός) ή παγκρεατίτιδα. Και οι δύο αυτές καταστάσεις είναι σοβαρές και απαιτούν νοσηλεία σε νοσοκομείο.

Πώς γίνεται ή διάγνωση;

Η διάγνωση της χολολιθίασης γίνεται με την κλινική εξέταση και κυρίως με υπερηχογράφημα κοιλίας. Σε περιπτώσεις που υπάρχει σοβαρή φλεγμονή μπορεί να επηρεαστούν και οι εξετάσεις αίματος του ασθενή.

Ποια είναι η θεραπεία;

Η μοναδική οριστική θεραπεία είναι η χειρουργική και συγκεκριμένα η Λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή όπου αφαιρείται ολόκληρη η χοληδόχος κύστη με τους λίθους. Η επέμβαση διαρκεί λίγη ώρα και ο ασθενής παίρνει εξιτήριο την ίδια ή την επόμενη μέρα. Ο πόνος είναι ελάχιστος και η επιστροφή στην καθημερινότητα άμεση.

Dr. Γιάννος Ψαθάς

• Γενικός Χειρουργός
• Διευθυντής Χειρουργός: «Όμιλος Ευρωκλινικής Αθηνών»
• Γενική χειρουργική – Λαπαροσκοπική χειρουργική – Χειρουργική ογκολογία
• Τηλ: 6946304843 – 2121217184
• Διεύθυνση: Λ. Κατεχάκη 36, Αθήνα
• www.drpsathas.gr
• e-mail: info@drpsathas.gr

Το άρθρο Χολολιθίαση ή «Πέτρες στη χολή» εμφανίστηκε πρώτα στο Dr. Ψαθάς - Γιάννος Ψαθάς - Γενικός Χειρουργός.

Ο καρκίνος του μαστού δεν χρειάζεται συστάσεις. Είναι μια νόσος γνωστή σε όλο τον κόσμο, σε γυναίκες όλων των φυλών, ηλικιών και κοινωνικών τάξεων αλλά και στο 1% περίπου των περιπτώσεων και στους άνδρες.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO, 2023), ο καρκίνος του μαστού είναι η συχνότερη κακοήθεια στις γυναίκες, έχοντας ξεπεράσει εκείνον του πνεύμονα αλλά είναι η πέμπτη αιτία θανάτου στις γυναίκες. Το 2020, παγκοσμίως καταγράφηκαν σχεδόν 2,3 εκατομμύρια γυναίκες με καρκίνο μαστού και 685.000 απώλειες από τη νόσο. Τα δεδομένα αυτά μας δείχνουν ότι πρόκειται για μια νόσο που προλαβάνεται και αντιμετωπίζεται με ολοένα και πιο αποτελεσματικούς τρόπους.

• Ποιες γυναίκες κινδυνεύουν περισσότερο;

Οι μόνοι παράγοντες που αποδεδειγμένα αυξάνουν την πιθανότητα εμφάνισης καρκίνου μαστού είναι το γυναικείο φύλο και η ηλικία άνω των 40 ετών. Φαίνεται ότι παράγοντες όπως η  παχυσαρκία, ο σακχαρώδης διαβήτης, το κάπνισμα, η κατανάλωση αλκοόλ, η έκθεση σε ακτινοβολία, χημικά – πλαστικά και άλλοι περιβαλλοντικοί ρύποι, η έλλειψη σωματικής άσκησης, η πρώιμη εμμηναρχή (έναρξη περιόδου) και η καθυστερημένη εμμηνόπαυση επιδρούν επιβαρυντικά στην ανάπτυξη του αλλά δεν αποτελούν αποδεδειγμένες αιτίες του.

Η κληρονομικότητα αποτελεί έναν σημαντικό παράγοντα κινδύνου παρόλο που μόλις στο 5-10% των περιπτώσεων ανευρίσκονται γονίδια που σχετίζονται με τον καρκίνο του μαστού, όπως τα BRCA1 και  BRCA2, το ΑΤΜ, το ΤΡ53 και άλλα.

• Είναι συχνότερος ο καρκίνος του μαστού σήμερα;

Ναι, τις τελευταίες δεκαετίες διαπιστώνεται μια αύξηση των περιπτώσεων καρκίνου του μαστού που οφείλεται είτε στην επίδραση βλαπτικών παραγόντων είτε στην πιο έγκαιρη διάγνωσή , στην κατανόηση του και στην ευαισθητοποίηση και ενημέρωση του πληθυσμού. Παρατηρούμε επίσης αύξηση στις περιπτώσεις καρκίνου του μαστού σε νεαρότερες ηλικίες, κάτω των 40 ετών και σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη νωρίτερα. Παρόλα αυτά οι θάνατοι από καρκίνο του μαστού μειώνονται συνεχώς και στον δυτικό κόσμο η μείωση αυτή συνεχίζεται με ρυθμό 2% ανά έτος και υπολογίζεται ότι μέχρι το 2040 θα έχουν μειωθεί κατά 40% σε σχέση με σήμερα.

Ο τακτικός έλεγχος και παρακολούθηση από χειρουργό μαστού  αυξάνει την επιβίωση στο 87%

• Ποιες εξελίξεις υπάρχουν στη θεραπεία του; 

Ο βασικός πυλώνας της θεραπείας του καρκίνου του μαστού παραμένει η χειρουργική αντιμετώπιση που αφορά συνήθως σε ογκεκτομή ή τεταρτεκτομή (δηλαδή αφαίρεση του όγκου ή μικρού τμήματος του μαστού) και σπανιότερα σε μαστεκτομή (εκτομή ολόκληρου του μαστού). Παράλληλα  πραγματοποιείται βιοψία “λεμφαδένα φρουρού” ,  κατά την οποία με ειδική τεχνική ανευρίσκεται ο “πρώτος” -ο  πιο κοντινός λεμφαδένας-  της σύστοιχης μασχάλης, αφαιρείται και γίνεται ταχεία βιοψία. Με τον τρόπο αυτό στις περισσότερες περιπτώσεις αποφεύγεται ο ριζικός λεμφαδενικός καθαρισμός (δηλαδή η αφαίρεση και των υπόλοιπων λεμφαδένων) και οι δυσάρεστες συνέπειες του.

Πολύ σημαντική πρόοδος γίνεται και στις συμπληρωματικές θεραπείες γιατί πλέον κάθε ασθενής αντιμετωπίζεται εξατομικευμένα! Η βιοψία του όγκου μετά το χειρουργείο συμπληρώνεται με μοριακό και ανοσοϊστοχημικό αλλά και με γονιδιακό έλεγχο, όπου αυτό απαιτείται. Με τον τρόπο αυτό “γνωρίζουμε” καλύτερα τη συμπεριφορά του καρκίνου και τον αντιμετωπίζουμε πιο εξειδικευμένα με ορμονοθεραπεία, ακτινοβολίες, ανοσοθεραπεία, γονιδιακή θεραπεία , χημειοθεραπεία ή συνδυασμό τους. Σε κάθε περίπτωση όμως η θεραπεία του ασθενή οφείλει να είναι εξατομικευμένη και προσαρμοσμένη στην ηλικία και τις ιδιαίτερες ανάγκες καθενός.

• Μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι για καλύτερα αποτελέσματα στο μέλλον;

Ο καρκίνος του μαστού αποτελεί μια νόσο που προλαμβάνεται και θεραπεύεται. Όσο νωρίτερα διαγνωστεί τόσο πιο αποτελεσματική και αίσια θα είναι η θεραπεία. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την διαρκή εξέλιξη στην αντιμετώπιση του,  καθιστά τη νόσο αντιμετωπίσιμη και ιάσιμη. Τα αποτελέσματα των ερευνών και των σύγχρονων θεραπειών δημιουργούν μεγάλη αισιοδοξία για το αύριο.

Ο τακτικός έλεγχος με ψηφιακή μαστογραφία και η κλινική εξέταση από Χειρουργό μαστού είναι ο μόνος τρόπος  έγκαιρης διάγνωσης και αντιμετώπισης του καρκίνου του μαστού.

Πηγές:

https://jnccn.org/view/journals/jnccn/20/6/article-p691.xml

https://www.breastcancer.org/research-news/regular-screening-mammograms-save-lives

https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/breast-cancer

Το άρθρο Καρκίνος του Μαστού. Νέα δεδομένα και εξελίξεις εμφανίστηκε πρώτα στο Dr. Ψαθάς - Γιάννος Ψαθάς - Γενικός Χειρουργός.

Όταν η ανάπτυξη των ιστών αυτών διαταραχθεί ή ο πολλαπλασιασμός των κυττάρων γίνει ανεξέλεγκτος υπάρχει περίπτωση να αναπτυχθούν όγκοι, συνήθως καλοήθεις αλλά κάποιες φορές και κακοήθεις.

Οι συχνότεροι καλοήθεις όγκοι των μαλακών μορίων είναι τα λιπώματα, μάζες δηλαδή του λιπώδους ιστού που μπορούν να λάβουν και μεγάλες διαστάσεις και αναπτύσσονται κάτω από το δέρμα ή οπουδήποτε αλλού υπάρχει λιπώδης ιστός, όπως π.χ. πίσω από την περιτοναϊκή κοιλότητα της κοιλιάς ή στο γαστρεντερικό σωλήνα. Από τις πιο συχνές εντοπίσεις είναι η περιοχή του αυχένα, η ράχη και τα άνω άκρα, μπορούν όμως να αναπτυχθούν οπουδήποτε στο σώμα. Όταν είναι μικρά σε μέγεθος δεν προκαλούν συμπτώματα ή δεν γίνονται καν αντιληπτά. Καθώς αυξάνονται σε μέγεθος μπορεί να προκαλούν αίσθημα βάρους, ελαφρύ πόνο ιδίως στην κίνηση ή να πιέζουν γειτονικούς ιστούς όπως νεύρα και μύες προκαλώντας ενόχληση, πόνο ή αιμωδίες (μούδιασμα). Συχνά έχουν μια οικογενή προδιάθεση, δηλαδή εμφανίζονται σε μέλη της ίδιας οικογένειας και  κάποιες φορές συναντάμε την οικογενή πολλαπλή λιπωμάτωση, κατάσταση στην οποία αναπτύσσονται δεκάδες ή εκατοντάδες λιπώματα στο σώμα. Παρόλο που τα λιπώματα είναι καλοήθεις όγκοι, όταν μεγαλώνουν σε μέγεθος η πιθανότητα κακοήθους εξαλλαγής τους μεγαλώνει και υπάρχει ο κίνδυνος να γίνουν σαρκώματα (λιποσάρκωμα). Ανάλογα με την προέλευση του αρχικού ιστού, άλλοι καλοήθεις όγκοι είναι τα νευρινώματα, τα μυολιπώματα, κ.ά.

Τα σαρκώματα είναι οι κακοήθεις όγκοι των μαλακών μορίων. Σε ένα 40% τους συναντάμε στα άνω και κάτω άκρα (σάρκωμα, αγγειοσάρκωμα, νευροϊνοσάρκωμα, λειομυοσάρκωμα, οστεοσάρκωμα, ινοσάρκωμα, σάρκωμα Ewing, κλπ), 15-20% στον οπισθοπεριτοναϊκό χώρο και περίπου στο  40% στο υπόλοιπο σώμα (κορμός, τράχηλος, κεφαλή). Κάποια σαρκώματα έχουν ιδιαίτερα επιθετική συμπεριφορά και ταχεία ανάπτυξη. Αυξάνονται σε μέγεθος προκαλώντας συμπτώματα ανάλογα με την περιοχή που αναπτύσσονται, π.χ. πόνο στην κίνηση ή στα οστά, πίεση νεύρων που προκαλεί αιμωδίες (μούδιασμα) ή απώλεια της αίσθησης ή αδυναμία κίνησης, απόφραξη αγγείων, διάταση της κοιλιάς, κλπ.

Διάγνωση

Η διάγνωση των όγκων μαλακών μορίων απαιτεί κατά αρχήν καλή κλινική εξέταση και στη συνέχεια απεικονιστικό έλεγχο. Στα μικρά επιφανειακά λιπώματα συνήθως το υπερηχογράφημα είναι αρκετό. Όταν όμως απαιτείται πιο ακριβής διάγνωση η αξονική τομογραφία και κυρίως η μαγνητική τομογραφία θα δώσουν μια πιο λεπτομερή εικόνα και θα βοηθήσουν στη θεραπευτική προσέγγιση.

Ειδικά για τους κακοήθεις όγκους όπως τα οπισθοπεριτοναϊκά σαρκώματα ή όταν η διάγνωση είναι δύσκολη ή αμφίβολη η διαδερμική βιοψία μπορεί να βοηθήσει αλλά πρέπει να γίνεται από εξειδικευμένο ιατρό και κέντρο.

Θεραπεία

Η θεραπεία των όγκων μαλακών μορίων είναι χειρουργική. Η εκτομή γίνεται με συγκεκριμένη τεχνική, σε υγιή περιμετρικά όρια που στην περίπτωση των σαρκωμάτων ιδανικά πρέπει να είναι ακόμη μεγαλύτερα. Τα μικρά λιπώματα που βρίσκονται κάτω από το δέρμα συχνά αφαιρούνται με τοπική αναισθησία σε ένα καλά οργανωμένο χειρουργικό ιατρείο. Τα μεγαλύτερα λιπώματα είναι καλύτερο να αφαιρούνται στη χειρουργική αίθουσα.

Οι οπισθοπεριτοναϊκοί όγκοι (σαρκώματα, λιποσαρκώματα, κλπ.) χρειάζονται χειρουργική αντιμετώπιση από εξειδικευμένο χειρουργό και έμπειρη ομάδα γιατί συχνά είναι όγκοι μεγάλοι σε μέγεθος που βρίσκονται σε στενή επαφή με άλλα ζωτικά όργανα και απαιτούνται καλός σχεδιασμός και ειδικοί χειρισμοί.

Γιάννος Ψαθάς

Γενική Χειρουργική – Χειρουργική Ογκολογία

Ιατρείο: Κατεχάκη 36, Αθήνα

Τηλέφωνο: 6946 30 48 43

http://www.drpsathas.gr

Το άρθρο Λιπώματα και Όγκοι Μαλακών μορίων εμφανίστηκε πρώτα στο Dr. Ψαθάς - Γιάννος Ψαθάς - Γενικός Χειρουργός.

Ο καρκίνος του θυρεοειδούς παρουσιάζει σταθερή αύξηση στην εμφάνισή του τα τελευταία 30 χρόνια με ποσοστό 10% κάθε χρόνο σε παγκόσμια κλίμακα. Αυτό σημαίνει ότι τον συναντάμε και τον γνωρίζουμε ολοένα και περισσότερο και για αυτό η έγκαιρη αντιμετώπισή του είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Πολλοί παράγοντες κατηγορούνται για αυτή την αύξηση: κάπνισμα, διατροφικές συνήθειες, επίδραση βλαβερής ακτινοβολίας και ραδιενέργειας, αλκοόλ, παχυσαρκία κ.ά. Όμως ο παράγοντας που αποδεδειγμένα παίζει ρόλο στην εμφάνισή του είναι η κληρονομικότητα. Επομένως σε κάθε περίπτωση που διαγνωστεί καρκίνος θυρεοειδούς σε ένα μέλος της οικογένειας, οι απόγονοι και τα αδέρφια του πρέπει να παρακολουθούνται τακτικά και να είναι σε επαγρύπνηση.

2. Ποια συμπτώματα πρέπει να μας οδηγήσουν σε ειδικό και ποια είναι η θεραπεία;

Ο καρκίνος του θυρεοειδούς συνήθως δεν προκαλεί συμπτώματα ή αυτά είναι πολύ ήπια και συχνά δεν δίνεται η απαραίτητη προσοχή. Μια ορατή διόγκωση στην περιοχή του τραχήλου, βραχνάδα στη φωνή ή επίμονος βήχας, δυσκολία στην κατάποση και αίσθημα βάρους στο λαιμό είναι συμπτώματα που πρέπει να οδηγήσουν κάποιον να ζητήσει εξειδικευμένη ιατρική συμβουλή. Συνήθως ο καρκίνος ανευρίσκεται σε εξέταση με υπερηχογράφημα είτε τυχαία είτε παρακολουθώντας γνωστούς όζους που άλλαξαν μορφή ή/και μέγεθος. Η επέμβαση που πραγματοποιείται είναι η ολική θυρεοειδεκτομή, αφαιρείται δηλαδή ολόκληρος ο αδένας και σε ορισμένες περιπτώσεις και οι λεμφαδένες της περιοχής.

3. Πόσο ασφαλής είναι η επέμβαση θυρεοειδούς και πόσες μέρες νοσηλείας απαιτούνται; Είναι επίπονη η μετεγχειρητική περίοδος;

Αν υπάρχει άριστη γνώση του χειρουργείου και εμπειρία της χειρουργικής ομάδας τότε η επέμβαση γίνεται με ασφάλεια και πλέον με τη βοήθεια ηλεκτροδίου νευροδιέγερσης και άλλων ειδικών μηχανημάτων τα αποτελέσματα είναι ακόμη καλύτερα. Συνήθως απαιτείται νοσηλεία μιας ημέρας και για λίγες μέρες μετά ο ασθενής παρακολουθείται και ακολουθεί οδηγίες και φαρμακευτική αγωγή από τον χειρουργό του.

ΠΗΓΗ: Περιοδικό TOP-Υγεία

Το άρθρο Καρκίνος του Θυροειδούς εμφανίστηκε πρώτα στο Dr. Ψαθάς - Γιάννος Ψαθάς - Γενικός Χειρουργός.

ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΠΙΚΙΝ∆ΥΝΟΙ;

Συχνά, ακούµε για προβλήµατα στη χολή και για πολύποδες σε αυτή, αλλά συνήθως δεν γνωρίζουµε περί τίνος ακριβώς πρόκειται. Οι σχετικές επεµβάσεις θεωρούνται ρουτίνας από τους επιστήµονες χειρουργούς, αλλά είναι όντως; Έτσι, ζητήσαµε από τον Χειρουργό, ΓΙΑΝΝΟ ΨΑΘΑ, να μας εξηγήσει με απλά λόγια τι ακριβώς είναι αυτή η πάθηση και πώς αντιµετωπίζεται.

Πώς αντιµετωπίζονται;

Μικροί σε μέγεθος πολύποδες < 5 χιλιοστά μπορούν αρχικά να παρακολουθούνται με υπερηχογράφηµα, ανάλογα με τις οδηγίες του ιατρού σας. Σε μέγεθος πάνω από 9 χιλιοστά, όταν είναι πολλοί σε αριθµό ή αν αυξάνονται σε μέγεθος, συστήνεται η χειρουργική θεραπεία για να προληφθεί ο καρκίνος της χοληδόχου κύστης. Το χειρουργείο που γίνεται είναι η Λαπαροσκοπική χολοκυστεκτοµή. Πραγµατοποιείται μέσω τεσσάρων μικρών οπών στην κοιλιά, είναι σύντοµη, ο ασθενής επιστρέφει στην εργασία και την καθηµερινότητά του άµεσα και έχει ελάχιστο ή καθόλου μετεγχειρητικό πόνο.

Nα μην παραµελούµε τον ετήσιο έλεγχο (check-up) και για οποιαδήποτε ενόχληση να επικοινωνούµε με το γιατρό

ΠΗΓΗ: Περιοδικό TOP-Υγεία

Το άρθρο Πολύποδες Χοληδόχου Κύστης εμφανίστηκε πρώτα στο Dr. Ψαθάς - Γιάννος Ψαθάς - Γενικός Χειρουργός.

Οι συνηθέστερες δερματικές βλάβες είναι καλοήθεις, όμως υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις που μια βλάβη είναι προ-καρκινική (δηλαδή μπορεί να εξελιχθεί σε καρκίνο) ή είναι κακοήθης.

• Κύστεις
• Αιμαγγειώματα
• Σπίλοι
• Υπερκερατώσεις
• Ουλές
• Εξανθήματα άγνωστης αιτίας
• Λιπώματα
• Θηλώματα
• Μυρμηκίες

Κακοήθεις βλάβες του δέρματος είναι:

Όπως πάντα η έγκαιρη διάγνωση, η σωστή πληροφόρηση και η καλή συνεργασία ιατρού – ασθενή είναι το βασικό συστατικό της ολοκληρωμένης θεραπείας.

Το άρθρο Χειρουργικές παθήσεις δέρματος εμφανίστηκε πρώτα στο Dr. Ψαθάς - Γιάννος Ψαθάς - Γενικός Χειρουργός.